fot. Gennadi Mirosnychenko

Długoletni posłowie parlamentu ukraińskiego: kim są i czego dokonali

Sieć obywatelska OPORA poddała analizie polityczne losy „wiecznych” posłów zasiadających w Radzie Najwyższej oraz dorobki ich wieloletniej pracy. Najdłużsi stażem deputowani niekoniecznie są najskuteczniejsi.

Olena LohvynenkoEkaterina Minikina
Dodane 29 czerwca 2017

Wśród deputowanych ukraińskiego parlamentu są prawdziwi polityczni nestorzy. Niektórzy z nich pracują w Radzie Najwyższej od czasów ogłoszenia przez Ukrainę niepodległości. Tytułem „wiecznych” deputowanych bez wątpienia może się cieszyć trzech seniorów parlamentu: deputowany ośmiu kadencji Juchym Zwiagilśkyj, Wiktor Pynzenyk i Iwan Kyryłenko, których wybierano do Rady Najwyższej w ciągu siedmiu kadencji.

Sześć kadencji z rzędu pracują deputowani Serhij Kiwałow, Julij Ioffe, Kostiantyn Żewago, Sergij Sobolew, Mustafa Dżemilew, Anatolij Matwijenko, Andrij Derkacz, Julia Tymoszenko, Oleksandr Abdullin.

Działalność w zakresie przygotowania projektów ustaw jest jednym z głównych obowiązków deputowanego. Parlamentarzysta ma prawo występować w Radzie Najwyższej, składać zapytania do dowolnego organu władzy i ma obowiązek reagowania na wnioski obywateli. Jednocześnie głównym przywilejem deputowanego jest jego nietykalność. Polityk nie może być przyciągnięty do odpowiedzialności bez zgody Rady Najwyższej. Każdemu deputowanemu przysługuje mieszkanie służbowe i samochód. Nawet po dymisji deputowany korzysta z bezpłatnych usług medycznych, a jego emerytura równa się wynagrodzeniu parlamentarzysty.

Produktywność nestorów parlamentu z zasady rezonuje z terminem przebywania w parlamencie. Za 8 kadencji Rady Najwyższej Ukrainy Juchym Zwiagilśkyj złożył jedynie 21 projekt, 4 jego projekty stały się ustawami. Wówczas jedynie w ciągu bieżącej kadencji parlamentu 21 z 99 projektów, złożonych przez Iwana Kyryłenkę, zostały obowiązującymi ustawami. Aktywność Wiktora Pynzenyka w zakresie tworzenia ustaw również jest dużo żwawsza niż u Zwiagilśkiego: w ciągu wszystkich swoich kadencji deputowany zarejestrował 145 projektów, z których uchwalono 45. Jednocześnie żaden z nestorów parlamentu nie miał oporów przed lobbowaniem własnych interesów. W taki sposób Juchym Zwiagilśkyj składał projekty ustaw, dotyczące jego rodzimej kopalni im. O.F. Zasiadka, a szybkiemu rozwojowi kariery Wiktora Pynzenyka oraz Iwana Kyryłenki towarzyszył wzrost ich posiadłości. Wieczny tytuł deputowanego dla licznych jego posiadaczy stał się karnetem na załatwianie własnych interesów, a nie skutecznym narzędziem lobbowania i wpływu oraz tworzenia progresywnych reform.

Juchym Zwiagilśkyj

Jest nazywany założycielem oraz nieformalnym liderem tak zwanego „klanu donieckiego” – kryminalnej grupy finansowo-politycznej, która zajęła jedno z kluczowych miejsc w ukraińskiej polityce i gospodarce końca XX – początku XXI wieku. Zasłużony górnik Ukrainy Juchym Zwiagilśkyj to największy autorytet regionu donieckiego. Deputowany ośmiu kadencji Rady Najwyższej, wszystkich od momentu ogłoszenia niepodległości przez Ukrainę, najstarszy w ukraińskim parlamencie.

Swoją działalność jako deputowany Zwiagilśkyj rozpoczął w r. 1990, kiedy obejmował stanowisko kierownicze w kopalni im. O.F. Zasiadka, należącej do spółki „Donećkwugilla” (Donieckwęgiel). Kolektyw pracowniczy delegował go jako kandydata do Rady Najwyższej. Zwiagilśkyj został wybrany do parlamentu dzięki 62,83% głosów wyborców Kijowskiego okręgu wyborczego w obwodzie donieckim. W parlamencie należał do grupy „Przemysłowców” i był członkiem Komisji Rady Najwyższej ds. Reformy Gospodarczej i Zarządzania Gospodarką Narodową. Dany skład parlamentu jest historyczny, ponieważ założył fundamenty ukraińskiej państwowości po uchwaleniu Aktu Ogłoszenia Niepodległości Ukrainy.

W 1993 r. Juchym Zwiagilśkyj pracował w rządzie Leonida Kuczmy jako pierwszy Wicepremier Ukrainy. Po dymisji Kuczmy pełnił obowiązki premiera.

W 1994 r. bezpartyjny Zwiagilśkyj był ponownie wybrany na deputowanego w Kijowskim okręgu wyborczym obwodu donieckiego wśród 9 kandydatów, zbierając 51,61% głosów poparcia. W Radzie Najwyższej należał do grupy deputowanych „Środek konstytucyjny”.

Jesienią 1994 r. przeciw Zwiagielśkiemu została otwarta sprawa kryminalna w związku z „nadużyciem stanowiska służbowego”. Jak informuje Forbes.ua, Zwiagilśkyj figurował w skandalu o przedpłacie w zakresie 19,9 mln dolarów szwajcarskiej spółce „Glencore” za dostawę produktów naftowych państwowemu koncernowi „Ukragrotechserwis” na podstawie rzekomo fałszywych dokumentów.

Według zarzutów Prokuratury Generalnej, Zwiagilśkyj, który w momencie sporządzenia kontraktu pełnił obowiązki premiera, był założycielem banku-wierzyciela. Przelew 19,9 mln dolarów został potraktowany jako kradzież środków państwowych na dużą skalę. W związku z zarzutami Prokuratury Generalnej Zwiagilśkyj został pozbawiony nietykalności.

Do 1997 r. deputowany ukrywał się przed śledztwem w Izraelu. Kiedy równoległe śledztwa ukraińskich i szwajcarskich służb nie wykazały elementów kryminalnych w kontrakcie „Ukragrotechserwisu” i „Glencore”, Zwiagilśkyj wrócił na Ukrainę. Przywrócono mu nietykalność.

W 1998 r. Zwiagilśkyj został wybrany na deputowanego Rady Najwyższej w okręgu wyborczym nr 43 Kijowskiego i Kujbyszewskiego rejonów Doniecka, po otrzymaniu 59,9% głosów wyborców, był członkiem Komisji Rady Najwyższej ds. Kontaktów Międzynarodowych i Powiązań z WNP. Należał do frakcji „Regiony Ukrainy”.

W czasie wyborów do parlamentu w 2002 r. został deputowanym w okręgu nr 43, który łączy rejony kijowski i kujbyszewski Doniecka, od „Partii Regionów”. Zyskał poparcie 60,74% wyborców. Należał do Komisji Rady Najwyższej ds. Zagranicznych. Na stanowisku deputowanego zarejestrował 6 projektów ustaw, z których 2 zostały zatwierdzone. Jeden z nich dotyczył rodzimej dla Zwiagilśkiego kopalni im. O.F. Zasiadka. W tym okresie w przedsiębiorstwie zdarzyło się kilka poważnych wypadków, które spowodowały dużą liczbę ofiar śmiertelnych.

W 2006 r. Zwiagilśkyj ponownie dostał się do parlamentu z listy „Partii Regionów”, na której startował z nr 9. Znowu zasiadł w Komisji ds. Zagranicznych. W ciągu roku działalności parlamentu deputowany złożył jedynie dwa projekty ustaw, ale żaden z nich nie został uchwalony.

W 2007 r. Zwiagilśkyj po raz kolejny dostał się do parlamentu jako nr 9 na liście „Partii Regionów”. Był członkiem Komisji Rady Najwyższej ds. Zagranicznych. W ciągu tej kadencji deputowany zarejestrował jedynie 6 projektów, z których 2 zostały obowiązującymi ustawami. Wśród nich Ustawa o podwyższeniu prestiżu pracy górniczej.

W trakcie wyborów do parlamentu w 2012 r. Zwiagilśkyj kandydował w okręgu wyborczym nr 45 kijowskiego rejonu w Doniecku. W czasie kampanii wyborczej deputowany angażował do działalności agitacyjnej przedstawicieli lokalnych władz i służb komunalnych, a także agitował wyborców, wręczając ich dzieciom prezenty. Deputowany otrzymał nowy mandat z poparciem 83029 wyborców, co wyniosło 72,59% od ogólnej liczby głosujących. W ciągu dwuletniej kadencji Zwiagilśkyj zarejestrował jedynie 3 projekty, żaden z których nie został uchwalony przez parlament. W czasie Rewolucji Godności w 2014 r. Juchym Zwiagilśkyj głosował za „ustawami dyktatorskimi”, uchwalenie których doprowadziło do krwawych wydarzeń na Majdanie.

W czasie przedterminowych wyborów 2014 r. Zwiagilśkyj został wybrany na deputowanego po raz ósmy w okręgu nr 45 kijowskiego rejonu Doniecka. W warunkach konfliktu zbrojnego organizacja wyborów na wschodzie Ukrainy była nieco utrudniona: jedna część okręgu kandydata była kontrolowana przez ukraińską armię, inna zaś przez bojowników. W dniu głosowania ze 110 lokali wyborczych okręgu otwarto jedynie 4. Zwiagilśkyj zwyciężył z jedynie 1454 głosami. Wówczas organizacja Komitet Wyborców Ukrainy zwróciła się do Centralnej Komisji Wyborczej z zaleceniem uznać wybory w okręgu za nieważne, jednak CKW nie uznała tego za zasadne. Jak pisze „Dielowaja Stolica”, 45. okręg został jednym z elementów pakietowego porozumienia między Rinatem Achmetowym a istniejącą władzą. Achmetow miał wprowadzić do parlamentu potrzebną mu osobę. Sam Zwiagilśkyj w wywiadzie wydaniu „Liwyj bereh” powiedział, że był przeciwny organizacji wyborów w Doniecku i nawet spotykał się w tej sprawie z prezydentem Piotrem Poroszenką.

Nie obyło się bez skandalu otwarcie pierwszego posiedzenia Rady Najwyższej. Zgodnie z Konstytucją Ukrainy pierwsze posiedzenie nowej kadencji parlamentu odkrywa najstarszy deputowany. Niektóre frakcje były przeciwne, aby przysięgę odczytał „regionał” Zwiagilśkyj. Dlatego najstarszy deputowany otwierał posiedzenie parlamentu podczas okrzyków „Hańba!”.

W ósmej kadencji w ciągu dwóch lat działalności Rady Najwyższej deputowany został antyliderem, jeśli chodzi o frekwencję w czasie głosowań. Był nieobecny na 92,8% z nich.

W czasie działalności ósmej kadencji parlamentu Zwiagilśkyj zarejestrował jedynie cztery projekty ustaw, które są nastawione na profilaktykę niepełnosprawności oraz ochronę interesów niepełnosprawnych dzieci. Żaden z nich nie został uchwalony. Warto zaznaczyć, że jednym z punktów w programie wyborczym deputowanego jest opieka socjalna najbardziej wrażliwych grup mieszkańców.

Także w swoim wyborczym programie Zwiagilśkyj obiecał skupić się na pilnych działaniach w zakresie odnowienia i odbudowy infrastruktury mieszkań w Donbasie. Jednak w czasie głosowania za ustawą, która przewidywała przekazanie 3 mld hrywien na odnowienie zniszczonej infrastruktury dla miejscowych budżetów obwodów donieckiego i ługańskiego deputowany był nieobecny.

Poza tym, Zwiagilśkyj w swoim programie wyborczym obiecał wspierać powrót wewnętrznie przemieszczonych osób do swoich miejscowości, odnowienie gospodarki i przemysłu na Donbasie. Z czterech zarejestrowanych przez deputowanego projektów ustaw, żaden nie ma związku z danymi obietnicami.

Obecnie Juchym Zwiagilśkyj jest honorowym prezesem kopalni imienia O.F. Zasiadka, chociaż de facto to właśnie on kieruje największym na Ukrainie przedsiębiorstwem wydobywającym węgiel. Teraz kopalnia jest przejęta przez bojowników, którzy ogłosili tak zwaną „nacjonalizację”.

Z deklaracją o dochodach deputowanego wynika, że parlamentarzysta wynajmuje dom w ośrodku wypoczynkowym „Koncza-Zaspa”, w którym dostał miejsce, kiedy premierem był Wiktor Janukowycz. Jak pisała w 2011 r. „Ukraińska Prawda”, rozporządzenie o wydzieleniu domu przez długi czas było ukrywane. W miejscu wynajmowanego starego domu Zwiagilśkyj wybudował trzykondygnacyjną posiadłość, mimo zakazu budownictwa – zgodnie z prawem w tym miejscu istnieje jedynie możliwość rekonstrukcji istniejących domów. Wydanie pisało także o tym, że tak zwana „rekonstrukcja” odbywa się na środki Zwiagilśkiego, których pochodzenie jest nieznane, gdyż całe życie on pracował jedynie jako deputowany.

W 2016 r. Zwiagilśkyj zadeklarował prawie 19 mln hrywien dochodu, ma na koncie bankowym 76 809 590 hrywien, 180 870 euro oraz 1 497 626 dolarów.

Wiktor Pynzenyk

Wiktor Pynzenyk to deputowany siedmiu kadencji, zasłużony ekonomista Ukrainy, eksminister finansów w sześciu rządach Ukrainy.

W grudniu 1991 r. Pynzenyk, wówczas kierownik katedry gospodarki i zarządzania gospodarką narodową Wydziału Ekonomii Lwowskiego Uniwersytetu Państwowego imienia Iwana Franki, został wybrany na deputowanego wśród 7 kandydatów po otrzymaniu 94,28% głosów wyborców Radzieckiego okręgu wyborczego we Lwowie. W parlamencie pierwszej kadencji należał do Komisji ds. Reformy Gospodarczej i Zarządzania Gospodarką Narodową. Po roku deputowany został powołany na ministra gospodarki w rządzie Leonida Kuczmy oraz na stanowisko wicepremiera Ukrainy.

W 1994 r. Pynzenyk po raz drugi został deputowanym Rady Najwyższej po otrzymaniu poparcia 64,66% wyborców w Południowym okręgu wyborczym obwodu lwowskiego, należał do grupy deputowanych „Reformy”.

Od 1994 do 1997 r. Pynzenyk obejmował stanowisko pierwszego wicepremiera. Wówczas krzesło szefa rządu przymierzali Witalij Masoł, Jewhen Marczuk i Pawło Łazarenko.

W 2007 r. Pynzenyk został liderem nowej partii „Reformy i porządek”. Po roku ponownie został deputowanym Rady Najwyższej od okręgu Frankowskiego rejonu Lwowa. Został członkiem Komisji ds. Finansów i Działalności Bankowej.

W 2002 r. Pynzenyk po raz kolejny dostał się do parlamentu z listy bloku Wiktora Juszczenki „Nasza Ukraina” i pracował w Komisji ds. Finansów i Działalności Bankowej. W czasie Rewolucji Pomarańczowej czynnie popierał Wiktora Juszczenkę jako kandydata na prezydenta Ukrainy.

W ciągu kadencji deputowany zarejestrował 94 projekty, z których 12 stały się obowiązującymi ustawami.

Od grudnia 2005 do sierpnia 2006 r. Pynzenyk obejmował stanowisko ministra finansów w dwóch „pomarańczowych” rządach – Julii Tymoszenko i Juria Jechanurowa.

Na wybory parlamentu w 2006 r. partia Pynzenyka utworzyła blok z Obywatelską Partią PORA, jednak formacji politycznej nie udało się przekroczyć trzyprocentowego progu.

W roku 2007 w czasie wyborów do Rady Najwyższej partia „Reformy i porządek” zasiliła szeregi Bloku Julii Tymoszenko. Pynzenyk otrzymał mandat deputowanego dzięki kwocie partyjnej, ale pracował w parlamencie jedynie miesiąc, ponieważ został powołany na stanowisko ministra finansów w rządzie Tymoszenko. W 2009 r. jako szef resortu finansów poddał się dymisji po oświadczeniu o niezgodności z polityką gospodarczą premier Tymoszenko.

W 2012 r. Pynzenyk po raz szósty został deputowanym z ramienia partii Witalija Kliczki „UDAR” i został członkiem Komisji Rady Najwyższej ds. Polityki Gospodarczej. W ciągu dwóch lat pracy parlamentu zarejestrował 38 projektów, z których pięć zostało uchwalonych. W szczególności projekt „O wprowadzeniu zmian do Ustawy Ukrainy o statusie deputowanego Rady Najwyższej Ukrainy” odwołał szereg ulg dla ukraińskich deputowanych. Między innymi zrezygnowano z wliczenia do stażu pracy czasu, w którym deputowany nie pracował w związku z brakiem możliwości zapewnienia mu dotychczasowego lub innego analogicznego stanowiska, z otrzymania przez deputowanego w razie zakończenia jego działalności jednorazowej wypłaty w zakresie trzech miesięcznych wynagrodzeń.

Do parlamentu ósmej kadencji Pynzenyk trafił już z ramienia partii „Blok Petra Poroszenki”. Obecnie jest członkiem Komisji ds. Budżetu. Od rozpoczęcia kadencji deputowany zarejestrował 29 projektów ustaw, 2 z nich są ustawami.

Pynzenyk jest jednym z deputowanych, którzy nie opuścili żadnego posiedzenia Rady Najwyższej.

W programie wyborczym partii „Blok Petra Poroszenki”, która umieściła na listach wyborczych w ostatnich wyborach nazwisko Pynzenyka, znalazła obietnica stworzenia systemu, w którym działalność sędziów będzie autonomiczna i niezależna od władzy wykonawczej i ustawodawczej. Wiktor Pynzenyk poparł w głosowaniu projekt ustawy, przewidujący wprowadzenie mechanizmu powoływania sędziów wyłącznie na podstawie konkursu.

Jednak Pynzenyk nie poparł innej obietnicy partii, z której kandydował – stworzenia telewizji publicznej. W czasie głosowania nad projektem deputowany był nieobecny.

Jak pisze „Słowo i Diło”, bez pokrycia pozostają obietnice partii co do decentralizacji (projekt ustawy co do utworzenia wykonawczych organów samorządów lokalnych społeczności, które będą kontrolowane i odpowiedzialne przed radami społeczności lokalnych), przeprowadzenia antykorupcyjnej lustracji organów sądowych, porządkowych, podatkowych i celnych, zmniejszenia liczby podatków i obniżenia stawek podatkowych, przejścia do wyboru parlamentu na podstawie otwartych list partyjnych.

W czasie pracy w parlamencie Wiktor Pynzenyk uzupełnił budżet domowy o 1 800 000 hrywien, które trzyma na kontach bankowych. Deputowany prawie nie posiada zarejestrowanego mienia – ma 2 mieszkania o łącznej powierzchni około 200 m kw. Większość posiadłości rodziny Pynzenyka należy do jego żony Marii. Z deklaracji deputowanego wynika, że na jej imię zarejestrowano około 4 500 m kw, 2 800 000 hrywien, 30 000 euro i 60 000 dolarów.

Iwan Kyryłenko

Praca deputowanego stała się sposobem na życie również dla Iwana Kyryłenki, parlamentarzysty siedmiu kadencji Rady Najwyższej Ukrainy. Julia Tymoszenko uważa go za politycznego chrzestnego ojca i mentora. Parlamentarzyście udawało się zajmować i utrzymywać stanowiska kierownicze w czasie prezydentury Leonida Kuczmy, Wiktora Juszczenki, Wiktora Janukowycza i Petra Poroszenki.

W 1995 r. Iwan Kyryłenko był wybrany na deputowanego w okręgu wyborczym miasta Pawłograd obwodu dniepropietrowskiego. Od r. 1995 został pierwszym zastępcą przewodniczącego obwodowej administracji państwowej obwodu Dniepropietrowskiego.

W Radzie Najwyższej trzeciej kadencji od1998 do 2000 r., deputowany reprezentował okręg wyborczy miasta Pawłograd obwodu dniepropietrowskiego i należał do frakcji „Batkiwszczyna”. Był wybrany do Narodowej Rady ds. Polityki Młodzieżowej przy Prezydencie Ukrainy. W 2000 r. Kyryłenko został powołany na stanowisko ministra polityki rolnej Ukrainy.

W czasie wyborów parlamentarnych 2002 r. Iwan Kyryłenko dostaje się do parlamentu z ogólnokrajowego wielomandatowego okręgu z ramienia bloku wyborczego partii politycznych „Za Jedyną Ukrainę!”. Należał do frakcji „Jedyna Ukraina”, jednak już pod koniec 2002 r. przeszedł do frakcji Agrarnej Partii Ukrainy. Od listopada 2002 do lutego 2005 r. polityk pozostawał „rolnym” wicepremierem Ukrainy. W czasie swojej działalności w parlamencie Kyryłenko zarejestrował 5 projektów, jeden z których został ustawą.

Od 2002 r. do momentu ogłoszenia ponownych wyborów w związku z powołaniem na stanowisko wicepremiera Iwan Kyryłenko zgodnie z danymi systemu rejestracji elektronicznej odwiedził 80% posiedzeń.

Do piątego składu parlamentu wszedł z listy wyborczej „Bloku Julii Tymoszenko”. W ciągu roku pracy w parlamencie deputowany zarejestrował 10 projektów ustaw, jednak żaden z nich nie wszedł w życie. Odsetek obecności deputowanego  na głosowaniach wyniósł 49%.

Na przedterminowych wyborach parlamentarnych w 2007 r. Iwan Kyryłenko ponownie był wybrany do parlamentu z listy wyborczej Bloku Julii Tymoszenko. Po powołaniu Tymoszenko na stanowisko premiera został liderem frakcji w parlamencie. Z 575 posiedzeń deputowany odwiedził 457. Ta kadencja owocowała dla Iwana Kyryłenki prawdziwym wysypem ustaw. W latach 2007−2012 deputowany zarejestrował 73 projekty, 14 z których uchwalono przez Radę Najwyższą. Kyryłenko razem z innymi deputowanymi rozpoczynał negocjacje Kijowa i Brukseli co do liberalizacji wizowej dla Ukrainy. W 2010 r. Kyryłenko z Tarasiukiem, Kurpilem, Weczerkiem, Hasiukiem, Heraszczenko, Łemzą zarejestrowali projekt Uchwały nr 7504 „O Oświadczeniu Rady Najwyższej Ukrainy o współpracy między Ukrainą a Unią Europejską w zakresie wiz”. Uchwała została przegłosowana w kwietniu 2011 r. Był to jeden z kroków w kierunku zapewnienia równych praw obywatelom Ukrainy oraz państw członkowskich UE na wolność przemieszczania się i swobodnego rozwoju kontaktów.

W grudniu 2012 r. podczas kolejnych wyborów trafił do parlamentu VII kadencji jako nr 15 na liście partii Ogólnoukraiński Związek „Batkiwszczyna”. Deputowany odwiedził 90% posiedzeń parlamentu. W ciągu dwóch lat działalności w Radzie Najwyższej Kyryłenko zarejestrował 28 projektów ustaw, 4 z których weszły w życie. Dwie z uchwalonych ustaw to akta, dotyczące integracji europejskiej. W styczniu 2013 r. Iwan Kyryłenko wraz z 14 innymi deputowanymi inicjował uchwalenie przez Radę projektu Oświadczenia o realizacji pragnień eurointegracyjnych Ukrainy i sporządzeniu Umowy stowarzyszeniowej między Ukrainą a Unią Europejską. W 2014 r. został uchwalony projekt 12 deputowanych z udziałem Iwana Kyryłenki „O europejskim wyborze Ukrainy”. Oba dokumenty były konsekwentnymi krokami na drodze integracji Ukrainy do Europy.

Do obecnego składu parlamentu Iwan Kyryłenko po raz kolejny dostał się z listy partii Ogólnoukraiński Związek „Batkiwszczyna”. Obecnie deputowany należy do frakcji „Ogólnoukraińskiego Związku „Batkiwszczyna” w Radzie Najwyższej. Z listopada 2014 r. po kwiecień 2017 r. zarejestrował 99 projektów ustaw, z których 21 poparto w parlamencie. Frekwencja deputowanego jest stabilnie wysoka – około 80%. Iwan Kyryłenko kontynuuje głosować za integrację europejską Ukrainy. Jednak większość uchwalonych z inicjatywy deputowanego projektów ustaw jest nastawiona na oświatę. Przewodniczący Podkomisji ds. Nauki, Działalności Innowacyjnej i Własności Intelektualnej Komisji Rady Najwyższej Ukrainy ds. Nauki i Oświaty podpisał około 15 uchwalonych ustaw. Większość z nich dotyczą reformy oświaty, wsparcia kształcenia zawodowego i młodych uczonych.

Według danych „Słowo i diło” Iwan Kyryłenko zrealizował 34% obietnic wyborczych. W ciągu działalności jako deputowany deklarował konieczność wyboru sędziów lokalnych sądów przez społeczności lokalne, jednocześnie jednak głosował za zatwierdzeniem bezterminowego powołania sędziów przez Prezydenta Ukrainy po zaleceniu Najwyższej Rady Sprawiedliwości. Program odzyskania Krymu przez Ukrainę, obiecany przez deputowanego, również został „na papierze”.

Przez lata przebywania w parlamencie deputowany rozwijał swoją karierę polityczną. Równolegle wzrastały też jego dochody. Większość mienia i gotówki w deklaracji deputowanego należą do żony. W taki sposób na koncie Zinajida Kyryłenko posiada 39 tys. Euro. W 2013 r. kobieta kupiła Infiniti w 2012 r. Poza tym zarejestrowała 2 działki gruntu, 2 domy mieszkalne, 3 mieszkania o łącznej powierzchni około 3 800 m kw.

 

Tekst powstał w ramach projektu partnerskiego Stowarzyszenia 61 i Sieci Obywatelskiej Opora, sfinansowanego ze środków Polsko-Amerykańskiej Fundacji Wolności w ramach programu RITA – Przemiany w regionie, realizowanego przez Fundację Edukacja dla Demokracji.

 

Podobał ci się tekst? Udostępnij go klikając w przycisk po prawej stronie!

Przeczytaj też najpopularniejsze teksty ostatnich tygodni

Sejm: Rząd szykuje zmiany w służbie zdrowia

Sejm: Czy nie będzie już BORu?

Kukiz'15 wraca do walki o JOWy